Κείμενο του Γιώργου Ροδαφηνού
Χρειαζόμαστε Βαθειά Ομαδική Ψυχοθεραπεία -Αφού Ξεσπάσουμε
Στην ψυχοθεραπεία, υπάρχουν δυό βασικοί δρόμοι: Ο δρόμος της διαχείρισης, και ο δρόμος της μέσα από το άγχος θεραπείας.
Στη διαχείριση, το επιχείρημα είναι ότι η πάθηση είναι βαριά και δε λύνεται, ή το οικονομικό δεν επιτρέπει βαθειά θεραπεία, ή ότι ο ασθενής επιλέγει να μη ζοριστεί, ή…
Στη μέσα απ το άγχος θεραπεία, υπάρχει πόνος. Ο ασθενής έρχεται σ επαφή με την προσωπική του κόλαση. Με όλα όσα -για να αποφύγει να νοιώθει- το σύστημά του έχει στήσει έναν αμυντικό μηχανισμό, του οποίου το σύνορο είναι ασαφές και μπερδεύεται με την εικόνα του ασθενή για τον εαυτό του, με το εγώ του.
Η οπτική μου είναι ότι όποτε υπάρχει η επιλογή, η βαθειά, μέσα απ το άγχος θεραπεία είναι προτιμότερη, γιατί αξίζουμε τη διεκδίκηση της ευτυχίας, και όχι απλά την επιβίωση.
Στη σε βάθος θεραπεία, ο αμυντικός μηχανισμός πρέπει να πέσει. Στο δρόμο αυτό υπάρχει ψυχικός πόνος, φόβος και άγχος ότι είμαι εκτεθειμένος και χωρίς προστασία, έκφραση οργής κατεσταλμένης για χρόνια, λαχτάρες που έμειναν ανεκπλήρωτες και αναδύονται, πόθος για μια πλήρη και αξιοπρεπή ζωή.
Ότι είναι κατεσταλμένο και απωθημένο, πρέπει να αναδυθεί, να βρει το χώρο του να εκφραστεί, να γίνει ‘δικο μου’ εκεί που ήταν ξένο και απαγορευμένο. Το ‘υπερεγώ’, η έννοια της ηθικής, η αυτοσυγκράτηση, γίνονται εμπόδια που πρέπει να αφαιρεθούν για να προχωρήσει η διαδικασία. Τη θέση του ‘πρέπει να είμαι καλός’ παίρνει το ‘πρέπει να βρω την αλήθεια μου και να γίνω ένα μαζί της’. Ο δρόμος είναι να απαλλαγώ απο ότι κατεσταλμένο κουβαλάω μέσα μου και να ζήσω μια πιο αληθινή, πιο υγιή, πιο απολαυστική ζωή.
Ο δρόμος είναι δύσκολος και μακροχρόνιος. Στην πορεία, όλη η απωθημένη οργή πρέπει να εκφραστεί προς τα έξω. Ο θεραπευτής ενθαρρύνει την έκφραση της οργής, όπως και τών άλλων ‘απαγορευμένων’ συναισθημάτων. Προσπαθεί ωστόσο να με κρατήσει ασφαλή από την ίδια μου την οργή. Να με βοηθήσει να εκφράσω όσο περισσότερα γίνεται, χωρίς να βλάψω τον εαυτό μου άμεσα ή έμμεσα (βλάπτοντας άλλους και εισπράττοντας τον αντίκτυπο).
Ζούμε στην Ελλάδα πολλές δεκαετίες τώρα μια συνεχή καταστολή των πόθων μας, μια συνεχή ληστεία των ονείρων μας. Η αξιοπρέπειά μας έχει συρρικνωθεί και όλες οι φωνές για την ‘ανωτερότητα’ της φυλής μας είναι ακριβώς, κόμπλεξ ανωτερότητας, επειδή λίγο πιο κάτω υπάρχει μια κατακρεουργημένη αυτοεκτίμηση.
Μας πατάνε για δεκαετίες τώρα. Μας χειραγωγούν με τα ΜΜΕ, μας κατευθύνουν σαν πρόβατα σε δευτερεύουσες απολαύσεις, μας εκμηδενίζουν και μας κάνουν να αισθανόμαστε ανίκανοι, τιποτένιοι. Μετά μας κάνουν να αισθανόμαστε μεγάλοι όταν κάνουμε τις ‘ελεύθερες’ επιλογές από τις οποίες αυτοί κερδίζουν: Αγόρασε αυτό το αυτοκίνητο και θα νοιώθεις κυρίαρχος, ελεύθερος, ζωντανός. Κατανάλωνε, δούλευε, υποκρίσου ότι περνάς καλά.
Μας κάνανε να παίζουμε το παιχνίδι τους με τις εκλογές και τη ‘δημοκρατία’ τους. Τρεις οικογένειες εναλλάσσονται στην κυριαρχία όπως οι βασιλείς στην αρχαία Ελλάδα, και όπως και τότε δε χρησιμοποιούσαν μόνο τη βία των όπλων τους αλλά και την πλύση εγκεφάλου μέσα από τη θρησκεία που τους ήθελε ‘ελέω θεού’, τώρα μας πουλάνε την ‘ελευθερία της ψήφου’, για να διαλέξουμε ποιός τύρρανος θα μας ληστεύει τα επόμενα τέσσερα χρόνια.
Γιατί το ανεχόμαστε; Τι συμβαίνει με μας και γινόμαστε αυτό που θέλουν; Πρόβατα, αντικείμενα για χρήση;
Γιατί παραδίδουμε την ευθύνη της ζωής και της ύπαρξής μας στους ‘ειδικούς’ βουλευτές και πρωθυπουργούς;
Γιατί καταστέλλουμε μέσα μας όλη την ανάγκη για πραγματική αλλαγή; Γιατί πιστεύουμε τα ξύλινα λόγια αντί να δώσουμε οι ίδιοι λύση στα ζητήματά μας, οργανωνόμενοι σε συλλογικότητες με συγκεκριμένο έργο;
Γιατί δεν αντιδρούμε με φυσική οργή σε όλη τη διάρκεια που συμβαίνει το συνεχές έγκλημα εις βάρος μας, αλλά τη συμπυκνώνουμε μέσα μας και ξεσπά τραγικά;
Γιατί δεν εκφράζουμε την οργή μας και την ανάγκη μας για την αξιοπρέπεια της ζωής κάθε φορά που καταπατούν τον χώρο ύπαρξής μας;
Γιατί κυνικά απορρίπτουμε κάθε τι που θα μπορούσε να δώσει τη λύση, αλλά ανεχόμαστε ό,τι σίγουρα μας στέλνει ακόμη βαθύτερα στις τρύπες μας;
Εντάξει, ΚΑΙ η δικαστική εξουσία ΚΑΙ η εκτελεστική είναι διεφθαρμένες, και συνήθως θα μάς μπλέξουν πολύ χειρότερα αν αντιδράσουμε ατομικά. Ωστόσο δεν είναι ο ατομικισμός -ο αυτισμός μας- η μόνη επιλογή.
Παραδόσαμε την πολιτική μας υπόσταση σε επαγγελματίες εκμεταλλευτές. Πάψαμε να λειτουργούμε ως πολίτες που μπορούν να συνεννοηθούν και να αντιμετωπίσουν απο κοινού -σε λειτουργικές συμμαχίες- τα κοινά τους προβλήματα!
Όπως και ατομικά, έτσι και συλλογικά, η οργή που απωθείται -ως μη ορθή και μη αποδεκτή- προς τα μέσα μας, γίνεται ένα συμπιεσμένο ελατήριο, ένα καζάνι που βράζει, χωρίς διέξοδο!
Με συνεχή καταστολή του περί δικαίου αισθήματος, της αξιοπρέπειας της ζωής, πρόσφατα της ίδιας της δυνατότητας επιβίωσης.
Δεν κατηγορώ κανέναν για το ξέσπασμα. Κατηγορώ εμάς τους ίδιους για την καταστολή της οργής μας όλες αυτές τις δεκαετίες. Κατηγορώ τα συμφέροντα ότι με στόχο το κέρδος τους ξεπέρασαν κάθε όριο και κάθε ηθική αναστολή. Ότι με κάθε δική μας υποχώρηση, μας έκλεβαν και μας πίεζαν κι άλλο.
Δε με εκπλήσσει καθόλου το ξέσπασμα. Με εξέπλησσε όλο αυτό τον καιρό το πόσο βαθειά ακόμη πέφταμε, όταν φαινόταν ότι είχαμε πιάσει πάτο προ πολλού.
Με εξέπλησσε ο βαθμός της καταστολής μέσα μας, όχι έξω.
Το πόσο καλή δουλειά έκανε στους έλληνες η εκπαίδευση στην υποταγή στο δημοτικό, πόσο καλά μας εκπαίδευσε στον κυνισμό η διαφθορά, πόσο καλά μας εκπαίδευσε στον ατομικισμό η τηλεόραση και όλα αυτά με ένα εξαιρετικά βρώμικο παιχνίδι εις βάρος των συνειδήσεών μας, ενορχηστρωμένο απ αυτούς που ωφελούνται όταν είμαστε έτσι.
Δεν κατηγορώ για το ξέσπασμα ούτε τους αναρχικούς, ούτε τους μαθητές, ούτε τους μπάτσους, ούτε τους καταστηματάρχες που είναι τα τελευταία θύματα της αλυσίδας.
Δεν είμαι με κανέναν τους!
Δεν είμαι στο δρόμο με όσους τα σπάνε, βαδίζω όμως ειρηνικά με τη συλλογικότητά μου.
Προσπαθώ να μεταφέρω τα μηνύματά μου και τη οπτική μου ως θεραπευτής και σκεπτόμενος μέσα απ τα κείμενά μου.
Είμαι επίσης ένας παρατηρητής, που θα ήθελε να βοηθήσει περισσότερο αν μπορούσε. Να βοηθήσω αφενός το ξέσπασμα να μην πληγώσει πολλούς, πολύ..
Αφ ετέρου να ανοίξει πολύ τα μάτια πολλών, αν είναι δυνατόν.
Να γίνει αφορμή να δούμε.
Το πως η αδράνεια, η απόσυρση από τις αλήθινές ζωές μας και ο εποικισμός της μας απο την πλαστή τηλεοπτική ευτυχία μας έκανε εργαλεία κάποιων.
Το πως η απουσία μας από την ευθύνη της ζωής μας παρέδωσε την ευθύνη μας σε αρπαχτικά.
Το πως η ανάγκη μας για έναν βοσκό να μας οδηγεί, μας έκανε να καλέσουμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα.
Γιατί, ποιός θα ήταν πιο πρόθυμος βοσκός απ τον λύκο;;
Λίγες μόνο μέρες πριν, απαντούσατε, φίλοι, σ ένα μικρό γκάλοπ που σας έστειλα: Θέλετε έναν αρχηγό στους Οικολόγους Πράσινους; Ελεγχόμαστε για την επιλογή μας να μην έχουμε αρχηγό.
Πόσο επίκαιρο είναι αυτό το ερώτημα;
Αυτό είναι που πρέπει να αποφασίσουμε για την επόμενη μέρα!
Θέλουμε κάποιον να μας κατευθύνει, στη βοσκή μας;
Και θέλουμε αυτός να έχει μεγάλο πάθος γι αυτό; Όπως οι πολιτικοί που εκλέγουμε, και οι παππάδες στους οποίους υπακούμε, που είναι ένθερμοι ηγέτες και διαχειριστές ανθρώπων;
Θέλουμε την επόμενη μέρα και πάλι κάποιους να μας καθορίζουν, χωρίς μάλιστα να ελέγχονται, χωρίς να τους αγγίζει ο νόμος όπως αυστηρά ελέγχει εμάς;
Εν λευκώ και -δήθεν εν ψήφω- εξουσιαστές και τυρράνους;
Γιατί υπάρχει και άλλος δρόμος, πάντα υπήρχε!
Ένας δρόμος που κάποιοι από μας τον δοκιμάσαμε, και λειτουργεί θαυμάσια!
Μάλιστα, γίνεται τώρα φανερό ότι είναι η βασική ελπίδα για αξιοπρεπή ζωή, και -σύντομα- για την επιβίωση της ζωής στον πλανήτη.
Ο δρόμος της συμμετοχής. Ο δρόμος του μοιράσματος της ευθύνης σε συλλογικότητες με συγκεκριμένο σκοπό και δράση.
Ειρηνική δράση.
Χωρίς κομματικά καπελώματα -εννοείται.
Εθελοντικά.
Με συμμετοχή σε αποφάσεις, έλεγχο, δράσεις.
Με χώρο για συναισθήματα, για ανάπτυξη ατομική, για λύσιμο των κολλημάτων μας, απελευθέρωση των απωθημένων με θεραπευτικό τρόπο, με την προστασία της ομάδας.
Με δύναμη απίστευτα μεγαλύτερη από την ατομική μας δύναμη. Με δύναμη που λύνει μεγάλα προβλήματα, που εμποδίζει τις καταστροφικές επιλογές άλλων, που μπορεί να μεταλλάξει την καθημερινότητά μας σε μια ζωή γεμάτη νόημα και ελπίδα.
Υπάρχει όλο το απαραίτητο νομοθετικό πλαίσο για τη λειτουργία μας ως συλλογικότητες. Υπάρχει η συνταγματική κατοχύρωση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Υπάρχει τέλος, η δυνατότητα να εκφραστεί μέσα από ένα κόμμα, ακόμη και στην ανοιχτή πολιτική σκηνή, ακόμη και με το υπάρχον εκλογικό σύστημα.
Μπορεί ο καθένας να διαλέξει τον τρόπο του απ αυτούς.
Αυτό που δεν θα μπορούμε πια να κάνουμε, είναι να αρνούμαστε την ευθύνη της ζωής μας.
Να καταστέλλουμε τα συναισθήματά μας και την ανάγκη να αντιδράσουμε.
Δεν κατηγορώ κανέναν για το ξέσπασμα.
Τολμώ όμως να ελπίζω ότι μετά την καταμέτρηση των ζημιών και των θυμάτων, μετά τα γκρεμίσματα, θα βρούμε ένα άνοιγμα, ένα παράθυρο προς τη ζωή.
Για την αξιοπρέπεια της ύπαρξής μας, ρε γαμώτο!
Από το discussion board του γκρούπ Greek Green Party Οικολόγοι Πράσινοι στο facebook.