Απίστευτο επεισόδιο με παράνομους κυνηγούς αγριογούρουνων μέσα στην καρδιά του Εθνικού Πάρκου Πρεσπών. Μεγάλη ομάδα κυνηγών συμπεριλαμβανομένου και του τοπικού δημάρχου όχι μόνο κυνηγούσε σε τριπλά απαγορευμένη περιοχή (απαγόρευση κυνηγιού από το θεσμικό πλαίσιο του εθνικού πάρκου εντός της ζώνης, απαγόρευση κυνηγιού σε απόσταση μικρότερη από 500 μ. από τα σύνορα, και απαγόρευση κυνηγιού στο χιόνι). Όταν ο δασοφύλακας και ο φύλακας του φορέα διαχείρισης, προσπάθησαν να τους σταματήσουν τους εξύβρισαν χυδαία και τους απείλησαν με μονόβολο. Παρόμοιο περιστατικό με τους ίδιους πρωταγωνιστές συνέβει πριν από μερικούς μήνες και το είχαμε δημοσιοποιήσει ΕΔΩ.
Η περίπτωση των εκφράζει κατ’ εξοχήν την ελληνική «ιδεολογία» τού «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Μετά ή άνευ τού «ρε» ως κερασάκι στην τούρτα! Αυτή η χώρα δεκαετίες τώρα είναι γαλουχημένη με το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ (ρε);». Εγώ (ρε) είμαι πολιτικός, νομάρχης, δικηγοράρα, σταρ της τηλεόρασης, είδωλο της ποπ, μοντέλο της πασαρέλας, αντιδήμαρχος, αδελφός αντιδημάρχου, ανιψιός, κουμπάρος, μπατζανάκης, κλητήρας του αντιδημάρχου.
Ξέρεις ποιος είμαι εγώ (ρε); Εγώ είμαι αυτός που θα κάτσω πρώτο τραπέζι πίστα. Που θα μου σβήσουν την κλήση στην Τροχαία. Που θα μου δώσει ο μανάβης το καλό το μπρόκολο. Που θα διορίσω τον γιο μου στο Δημόσιο! Που θα παρακάμψω την ουρά στο ταμείο. Εγώ είμαι αυτός που θα παραβιάσω, που θα παρανομήσω, που θα κάνω ό,τι μου γουστάρει, όπως και όποτε μου γουστάρει! Εγώ είμαι αυτός που βρίσκομαι υπεράνω του νόμου, εγώ είμαι αυτός που – νυν και αεί – τη σκαπουλάρω. Γιατί εγώ είμαι αυτός. Ο «κάποιος». Ή ο συγγενής «κάποιου»!
Κι έτσι η Ελλάδα χωρίζεται σε δύο κατηγορίες πολιτών: Σε αυτούς που «ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί (ρε)» και σε αυτούς που «δεν ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί»! Οι δεύτεροι, οι «δεν ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί» πληρώνουν φόρους, πληρώνουν εισφορές, πληρώνουν πρόστιμα, πληρώνουν τα σπασμένα, πληρώνουν τη νύφη. Και τον γαμπρό. Και τον κουμπάρο… Οι «δεν ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί» ξημεροβραδιάζονται στις ουρές. Τρώνε το βρισίδι από τον κάθε συμπλεγματικό υπάλληλο που κάθεται στο γκισέ και θεωρεί ότι είναι ο Τσάρος πασών των Ρωσιών. Αγοράζει το μανιοκαταθλιπτικό μπρόκολο. Το παιδί του είναι άνεργο, η γυναίκα του ανασφάλιστη και ο ίδιος άφραγκος. Είναι άσημος – και άρα ασήμαντος. Εχει επώνυμο αλλά δεν είναι «επώνυμος». Είναι το μόνιμο θύμα τού «ξέρεις ποιος είμαι εγώ (ρε)». Ο καθ’ έξιν ηττημένος, ο κατά παράδοσιν γονατισμένος.
Ελα όμως που τελευταία, η οργή, ο θυμός, η αγανάκτηση, ξεκαθαρίζουν το τοπίο. Ελα όμως που ο κόσμος δεν κωλώνει πια όπως πριν. Αποκτά φωνή. Κι ανάστημα. Και το υψώνει. Και δεν το βουλώνει. Κι απαντά: Στα παλιά µου τα παπούτσια ποιος είσαι εσύ (ρε)! Ξέρω ποιος είµαι εγώ (ρε). Κι εγώ (ρε) µετράω! Κατάλαβες; Ρε;
Ο φύλακας έστειλε στην υπηρεσία του την παρακάτω αναφορά. Ελπίζουμε σύντομα οι αναφερόμενοι να καταδικαστούν και να βγάλουμε τα κουτάκια που καλύπτουν τα ονόματά τους.
Το κείμενο “ξέρεις ποιός είμαι εγώ ρε” είναι της Έλενας Ακρίτα και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα τα Νέα της προηγούμενης εβδομάδας. Ταίριαζε κουτί στην περίπτωσή μας και χρησιμοποιήσαμε ένα σημαντικό τμήμα του.