Μετανάστες-Πρόσφυγες

Ψηφίστηκε στις 16 Μαρτίου το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια και την πολιτογράφηση αλλοδαπών, με ενσωματωμένες ορισμένες θετικές αλλαγές, τις οποίες πρότεινε ο υπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Γ. Ραγκούσης, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου στη Βουλή. Ειδικότερα, προστέθηκε μεταβατική διάταξη που δίνει δικαίωμα στην ιθαγένεια σε παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα με δύο γονείς

Η ιδιότητα του πολίτη, τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, δεν είναι κληρονομικά προνόμια!

Εδώ και χρόνια, το μεταναστευτικό και αντιρατσιστικό κίνημα έχει ένα βασικό αίτημα: νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και μεταναστριών, χωρίς σύνδεση με ένσημα και άλλες προϋποθέσεις που στην πράξη αποκλείουν τη μεγάλη πλειοψηφία, με πλήρη και ίσα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, και τελικά με αναγνώριση της ιδιότητας του πολίτη, δηλαδή της ιθαγένειας, σε όλους τους μετανάστες που ζουν και εργάζονται στη χώρα, και ακόμα περισσότερο- σε όλα τα παιδιά που γεννιούνται ή μεγαλώνουν εδώ.
Από την άλλη πλευρά, το ελληνικό κράτος, όποια και να ήταν η κυβέρνηση, είχε πάντα την ίδια πολιτική: περιστασιακές διαδικασίες νομιμοποίησης που στην πράξη κρατούσαν τους μετανάστες στην ομηρία, μέσα σε μια γκρίζα ζώνη ανάμεσα σε μια επισφαλή (και ακριβοπληρωμένη σε εισφορές, αγορασμένα ένσημα και χαμένα μεροκάματα στις ουρές) «νομιμότητα» και σε μια καταναγκαστική παρανομία. Το αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής, γνωστό: μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, ακραία εκμετάλλευση, γκετοποίηση, ανθρωποκυνηγητό στις πόλεις και εκτελέσεις στα σύνορα.
Ακόμα περισσότερο, η ίδια μοίρα περίμενε και τα παιδιά των μεταναστών, τα οποία αντιμετωπίζοταν ως «παράνομοι μετανάστες» στη χώρα που γεννήθηκαν. Μετά όμως από τόσα χρόνια αγώνα των μεταναστών και του κινήματος, φάνηκε ότι το κράτος αναγκάστηκε πια να αναγνωρίσει το αυτονόητο: η ιδιότητα του πολίτη δεν μπορεί να αναφέρεται στην «καταγωγή του αίματος», αλλά στο απλό γεγονός ότι ζούμε, μεγαλώνουμε, δουλεύουμε μαζί.
Παρόλα αυτά, το νέο νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, βαδίζει δυστυχώς στο ίδιο μονοπάτι, αυτό της ποινικοποίησης της μετανάστευσης, της καταστολής και των διακρίσεων. Σε αγαστή σύμπλευση με τις απαιτήσεις της ακροδεξίας, η κυβέρνηση «υπόσχεται» τελικά την ιθαγένεια σε ένα μικρό μόνο μέρος των παιδιών που γεννιούνται και μεγαλώνουν στην Ελλάδα. Βασική προϋπόθεση, η μακράς διάρκειας νομιμοποίηση των γονιών τους, ακριβώς δηλαδή αυτό το δικαιώμα που η ίδια πολιτική τους έχει αρνηθεί. Η δεύτερη ευκαιρία που δίνεται στα παιδιά, για απόκτηση ιθαγένειας στα 18, συνεπάγεται χρόνια ομηρίας, κάτω από το διαρκή φόβο της απέλασης, καθώς και επιτυχή φοίτηση στο σχολείο, στο ίδιο το σχολείο που σήμερα τους πετά απ’ έξω.