Την Δευτέρα 23/1 στις 19:30 θα πραγματοποιηθεί απευθείας δημόσια μετάδοση της συζήτησης που θα οργανώσει στο Βερολίνο, το Ίδρυμα Heinrich Böll το ινστιτούτο των γερμανών πράσινων και το Freïe Universität, με θέμα “Ελλάδα quo vadis” και συνομιλητές τον Κώστα Σημίτη πρώην πρωθυπουργό και τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Η δημόσια προβολή θα γίνει στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γκαίτε με μετάφραση ενώ μετά την ολοκλήρωσης της συζήτησης στη Γερμανία, θα ακολουθήσει συζήτηση στην οποία θα παρέμβουν και θα σχολιάσουν οι:
- Χάρης Αγγελίδης, δικηγόρος, μέλος των Οικολόγων Πράσινων,
- Ορέστης Καλογήρου, φυσικός, αν, καθηγητής του ΑΠΘ, εκ των 18 υπογραφόντων “Για την Ελλάδα Τώρα”
- Γιώργος Φλωρίδης, δικηγόρος, πρώην υπουργός και βουλευτής, ιδρυτής του Κοινωνικού Συνδέσμου.
θα συντονίσει ο δημοσιογράφος και δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης Χρήστος Μάτης
Το ινστιτούτο Γκαίτε βρίσκεται στην οδό Βασ. Όλγας 66
Πρόσβαση με δημόσια μέσα μεταφοράς:
Λεωφορεία από το κέντρο: Νο. 5, 6, 33, 78, 8 Στάση «Λαογραφικό Μουσείο»
Λεωφορεία πρός το κέντρο: Νο. 3, 5, 6, 8, 33, 39, 78 Στάση «Φλέμινγκ»
Η εξέλιξη του ελληνικού δράματος από το 2010 και μετά δείχνει καθαρά τις εγκληματικές ευθύνες του ίδιου του Κώστα Σημίτη και της παρέας του, οι οποίες συγκεκριμενοποιήθηκαν, με την ολέθρια ένταξη, την περίοδο 1999 – 2002, της Ελλάδας στην ευρωζώνη και την απώλεια του δικαιώματος της χώρας να ασκεί την εξουσία της επί της εκδόσεως και της εκτύπωσης του νομίσματός της, με φυσικό αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει, ούτε την απαραίτητη νομισματική και την δημοσιονομική πολιτική, που απαιτούνται για την υπέρβαση της ύφεσης, η οποία, εάν η Ελλάδα δεν είχε εισέλθει στην ευρωζώνη, θα ήταν μια μετρίας εντάσεως ύφεση, η οποία θα ήταν αντιμετωπίσιμη, όπως και όλες οι άλλες του παρελθόντος, επειδή η χώρα θα είχε εκείνα τα κατάλληλα όπλα (την δική της Κεντρική Τράπεζα, το δικαίωμα του seigniorage, καθώς και τα ανάλογα νομισματικά και δημοσιονομικά εργαλεία), για την υπέρβαση της κρίσης.
Έτσι, η ύφεση δεν θα μετατρεπόταν στην βαθιά κρίση, στην οποία, λόγω της ένταξής της στην ευρωζώνη, έχει περιπέσει η χώρα, το ελληνικό δημόσιο δεν θα χρεωκοπούσε, αφού δεν θα είχε ανάγκη τις διεθνείς πηγές χρηματοδότησης (όσο ψηλά και αν ευρίσκονταν τα διαφορικά επιτόκια του ελληνικού δημόσιου δανεισμού – τα περίφημα spreads) και θα αντιμετωπιζόταν, σχετικά εύκολα, από τις εσωτερικές πηγές δανεισμού και με την άσκηση του κυβερνητικού/κρατικού δικαιώματος εκτύπωσης χρήματος, το οποίο έχει κάθε κυβέρνηση, οποιουδήποτε σοβαρού κράτους (όταν αυτό βρίσκεται, εκτός ευρωζώνης).
Στην χειρότερη περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να αντιμετώπιζε – λόγω της δεδομένης ανικανότητας της ελληνικής πολιτικής ελίτ – μια προσωρινή κρίση ρευστότητας, λόγω πιθανής ανισορροπίας των εξωτερικών της συναλλαγών (και όχι την τωρινή επίμονη και διαρκή κρίση χρέους και δανεισμού, την οποία αντιμετωπίζει, επειδή έχει εγκαταλείψει το παλαιό δικό της νόμισμα), την οποία κρίση ρευστότητας, θα μπορούσε να αντιμετωπίσει με προσφυγή σε έναν ελάχιστο εξωτερικό δανεισμό (με όσο μεγάλο επιτόκιο και αν χρειαζόταν), ο οποίος θα έφθανε σε ποσά ασύγκριτα μικρά (σε σχέση με τον απίστευτο, σε μέγεθος, δανεισμό μαμούθ, στον οποίο προβαίνει τώρα) και τον οποίο θα μπορούσε να αποπληρώσει, με την αποκατάσταση των ανισορροπιών της στις εξωτερικές της συναλλαγές, η οποία αποκατάσταση, σχετικά εύκολα και χρονικά γρήγορα, θα επέρχετο, με την υποτίμηση του τοπικού της νομίσματος – της παλιάς καλής μας δραχμής…
Αυτές οι διαλυτικές, για τον τόπο, επιλογές του Κώστα Σημίτη και της στρατηγικά ανίκανης παρέας του, οι οποίες βάζουν σε κίνδυνο, ακόμα και την ίδια την υπόσταση της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και την ίδια την ύπαρξη του ελληνικού κράτους, το οποίο τελεί υπό πλήρη διάλυση, βρήκαν την αμέριστη στήριξη βλάκιστου ευρωπαϊστικού/κοσμοπολιτικού τμήματος της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, το οποίο, κατέστησε, δια της παραμυθολογικής προπαγάνδας του, με την οποία εξαπάτησε τον ατυχή ελληνικό πληθυσμό, αυτές τις επιλογές μια νέα «μεγάλη ιδέα», επιδεικνύοντας έναν χαζοχαρούμενο παγκοσμιοποιητικό δογματισμό και έναν μειωμένο (έως ανύπαρκτο) πατριωτισμό, με αποτέλεσμα την παρούσα καταστροφή…
(Περισσότερα και λεπτομερειακή κριτική στις θέσεις Σημίτη μπορεί, όποιος επιθυμεί να διαβάσει στο μπλογκ μου το άρθρο : «Ελλάδα quo vadis? Διαβάζοντας τον Κώστα Σημίτη καταλαβαίνουμε το πως και γιατί αυτός και η βλάκιστη “ευρωπαϊστική”/κοσμοπολίτικη ελίτ του τόπου οδήγησαν την Ελλάδα στον όλεθρο» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2012/01/quo-vadis-graecia.html ).