Το 1/5 της ανθρωπότητας δεν έχει πρόσβαση σε καθαρό νερό!

Το Σάββατο 22/3 είναι η παγκόσμια ημέρα νερού και φαίνεται πως λίγα από τα προβλήματα που επισημάνθηκαν την αντίστοιχη περσινή ημέρα έχουν λυθεί και 1,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πληθυσμού, παραμένει χωρίς πρόσβαση σε καθαρό, ασφαλές πόσιμο νερό.

Έτσι κι αλλιώς, το νερό είναι πολύ σπάνιο για να το εκμεταλλευόμαστε με μη βιώσιμους τρόπους. Μόλις το 1% της συνολικής ποσότητας του νερού που υπάρχει στον πλανήτη είναι διαθέσιμο για τους ανθρώπους. Την ίδια στιγμή η γεωργία απορροφά το 74% του νερού που προέρχεται από λίμνες, ποτάμια, και υγρότοπους και η βιομηχανία το 18%

Τα στατιστικά στοιχεία είναι συντριπτικά αλλά παρόλα αυτά ο στόχος να μειωθεί στο μισό ο αριθμός εκείνων που δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό ως το 2015 θεωρείται πως είναι επιτεύξιμος.

Βέβαια, ο στόχος είναι διπλός. Αφορά και τη πρόσβαση στην υγιεινή. Η έλλειψη της οποίας προκαλεί τον θάνατο ενός παιδιού κάθε 20 δευτερόλεπτα. Συνολικά 1,5 εκατομμύριο παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας της έλλειψης.

Για την επίτευξη αυτού του διπλού στόχου απαιτούνται επιπλέον επενδύσεις 11,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο. Όμως, κάθε δολάριο που δίνεται για την παροχή υγιεινής αποδίδει όφελος 7 δολαρίων λόγω της καλύτερης υγείας που έχει ο πληθυσμός.

Είναι όμως φανερό ότι οι ανισότητες και η φτώχεια ευθύνονται περισσότερο για τις ελλείψεις νερού και όχι η σπανιότητα των φυσικών πόρων, σύμφωνα τουλάχιστον με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών.

Η έκθεση του αναπτυξιακού προγράμματος του ΟΗΕ (UNDP) αναφέρει ότι στον κόσμο υπάρχει αρκετό νερό για οικιακή χρήση, για την γεωργία και την βιομηχανία. Το πρόβλημα είναι πως κάποιοι, ιδιαίτερα οι φτωχοί, συστηματικά αποκλείονται από την πρόσβαση σε αυτό το νερό, εξαιτίας της φτώχειας ή των πολιτικών που εφαρμόζονται.

Απαιτείται μια προσέγγιση που να είναι διαφορετική από εκείνη της Παγκόσμιας Τράπεζας ή και κάποιων κυβερνήσεων. Η αποθήκευση νερού σε μεγάλες δεξαμενές οδηγεί και σε συγκεντρωτική προσέγγιση της πολιτικής ισχύος και τα πλεονεκτήματα μεγάλης κλίμακας επενδύσεων εντατικής άρδευσης, απευθύνονται κυρίως στους πλούσιους και τους ισχυρούς με αποτέλεσμα οι φτωχοί να περιθωριοποιούνται.

Χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της Ινδίας, η έκθεση αναφέρει πως σε περιοχές με ελλείψεις νερού, οι αντλίες έβγαζαν νερό από τα πηγάδια 24 ώρες το 24ωρο για τους μεγαλοκαλλιεργητές, ενώ την ίδια στιγμή οι μικροί αγρότες παρέμεναν εξαρτημένοι από τις βροχές.

Η έκθεση με τίτλο «Πέρα από την σπανιότητα : Ισχύς, Φτώχεια και η Παγκόσμια Κρίση νερού» προκρίνει μικρής κλίμακας, αποκεντρωμένες λύσεις και βελτιώσεις που θα ωφελήσουν και τους φτωχούς περισσότερο, από ό,τι οι μεγάλες δεξαμενές και τα κανάλια.

Διαλύοντας και τον μύθο που θέλει την εντατική άρδευση μέσω καναλιών να είναι παράγοντας μείωσης της φτώχειας, η έκθεση αναφέρει πως αυτό συμβαίνει μόνο όταν δεν υπάρχουν μεγάλες ανισότητες στις ιδιοκτησίες της γης και δίνει το παράδειγμα του Πακιστάν, όπου τα επίπεδα της φτώχειας είναι ίδια σε περιοχές με δίκτυα άρδευσης με εκείνα σε περιοχές που δεν έχουν δίκτυα. Περίπου 500 εκατομμύρια οικογένειες μικροκαλλιεργητών στον κόσμο βρίσκονται στο επίκεντρο της ακραίας φτώχειας. Οι περισσότερες από αυτές δουλεύουν σε μικρούς κλήρους που εξαρτώνται από τις βροχοπτώσεις. Αυτές είναι που θα επωφεληθούν από τις επενδύσεις σε αποκεντρωμένα έργα παρά από εκείνες σε μεγάλα φράγματα και κανάλια. Αυτή η προσέγγιση θα βοηθήσει επίσης την αύξηση της απασχόλησης στην ύπαιθρο και θα μειώσει την εσωτερική μετανάστευση προς τις αστικές περιοχές.

Στην έκθεση επισημαίνονται επίσης οι αλλαγές που θα επιφέρουν στη διαθεσιμότητα του νερού οι κλιματικές αλλαγές. Οι αλλαγές συνοψίζονται στο ότι οι περιοχές που ήδη υφίστανται ελλείψεις νερού θα έχουν το μεγαλύτερο πρόβλημα

Η πρόσβαση σε 20 κατά κεφαλή λίτρα νερό την ημέρα είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και οι κυβερνήσεις θα πρέπει να φροντίζουν να ικανοποιείται.

ΠΗΓΗ: http://www.oneearth.gr