Θα γίνει η Αθήνα μια νέα Βυρηττός των αντιποίνων και του μίσους ή θα καταφέρουμε να αφοπλίσουμε τις δυνάμεις της Βίας; Κείμενο του Σωτήρη Χτούρη.
Η δολοφονική απόπειρα ενάντια σε αστυνομικό, ως ένα νέο βήμα στη διαλεκτική της βίας, μας δείχνουν την εξέλιξη και την επιβολή μία σταθερής και αξεπέραστης κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Η μαθητική και η φοιτητική εξέγερση έδειξε ότι είναι δύσκολο να οριοθετηθεί ένα αγωνιστικό πνεύμα που δεν θα στηρίζεται σε “αντίποινα, σε μίσος και δεν θα ταυτίζεται με υλικά συμφέροντα” (Hannah Arendt, 1970: 70).
Πέρα από αυτό, ορισμένοι φανατικοί, μετασχηματίζουν τώρα τη βίαια συνομιλία τους με την εξουσία σε ένα ακήρυχτο πόλεμο, με πραγματικά πολεμικά όπλα. Με αυτό τον τρόπο η κατάσταση της ανοιχτής έκτακτης ανάγκης κινδυνεύει να γίνει πλέον καθεστώς. Αυτό θα το δούμε το επόμενο διάστημα στα Εξάρχεια, αλλά και σε άλλες περιοχές της Αθήνας. Με αυτή τη λύση φαίνεται ότι συντάσσονται ολοένα και περισσότερες πολιτικές δυνάμεις, από την άκρα δεξιά μέχρι και την αριστερά. Απέναντι τους δεν υπάρχει άλλος πολιτικός αντίλογος και άλλη εναλλακτική προοπτική που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία πραγματική ειρήνευση και μία κοινωνική κάθαρση και αλλαγή.
Μήπως όμως είναι ο καιρός οι Οικολόγοι να επανέλθουμε στο ειρηνικό αίτημα:
Τον άμεσο αφοπλισμό όλων των δυνάμεων της ανοιχτής Βίας. Να ασχοληθεί ο νόμος της πόλης (αστυ-νομία) με την προστασία των αδύνατων, των ανήλικων, των φτωχών, των ηλικιωμένων, που υποφέρουν από την καθημερινή άμεση και έμμεση φυσική – κοινωνική και περιβαλλοντική Βία. Την πραγματική προστασία του καθημερινού φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος των πόλεων που ζούμε. Να γίνουν επιτέλους τα Πανεπιστήμια ένας πραγματικά προστατευμένος χώρος εκπαίδευσης και δημιουργίας και να σταματήσει σε αυτά η στείρα και βίαιη πολιτικής αντιπαράθεση.