ΟΧΙ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΔΙΟΞΙΝΩΝ

23 ερωτήματα για αυτούς που απελευθέρωσαν τις τοξικότερες ενώσεις πάνω στον πλανήτη
Η απαράδεκτη λειτουργία της χωματερής των Ταγαράδων, η ολιγωρία των υπευθύνων και οι δολοφονικές επιπτώσεις από την πυρκαγιά, μας ανάγκασαν χτες σε δημόσια διαμαρτυρία στο κέντρο της πόλης, με την απαίτηση για πλήρη ενημέρωση και προστασία των πολιτών.
Η διαμαρτυρία κατέληξε έξω από τα γραφεία του Συνδέσμου ΟΤΑ, όπου πραγματοποιήθηκε χάπενινγκ με λευκές φόρμες και συμβολική αναπαραγωγή του νέφους των διοξινών με ατμούς ξηρού πάγου ενώ στελέχη ης Οικολογίας Αλληλεγγύης φώναζαν συνθήματα και κρατούσαν γράμματα που σχημάτιζαν τη φράση «ΟΧΙ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΔΙΟΞΙΝΩΝ».
Ακολουθεί ένα κείμενο του Μιχάλη Τρεμόπουλου και μερικές πληροφορίες για τις διοξίνες.

ΜΕΡΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον
Αν και τα γεγονότα δεν είναι γνωστά σε όλη τους την έκταση, υπάρχει μια σειρά ερωτημάτων που ζητούν άμεση απάντηση:
Ποιοι επέλεξαν περίπου στην τύχη μια χαράδρα και τη μετέτρεψαν σε χωματερή;
Ποιοι αρκέστηκαν στο ότι από σύμπτωση ο πυθμένας της χωματερής καλύπτεται από αργίλους μη διαπερατούς από το νερό και συνέχισαν απτόητοι το γέμισμά της;
Ποιοι ξεκίνησαν τη λειτουργία της χωματερής χωρίς καμιά περιβαλλοντική μελέτη, ούτε με στοιχειώδη κάλυψη του πυθμένα για την προστασία του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα;
Ποιοι αντιμετώπιζαν επί μια 20ετία τις κινητοποιήσεις των κατοίκων ως επωφελή γκρίνια, που γεμίζει τα δημοτικά ταμεία με «αντισταθμιστικά οφέλη»;
Ποιοι δεν κατασκεύασαν βιολογικό καθαρισμό των αποβλήτων, αφού ακόμη και ο βιολογικός της Σίνδου αρνούνταν επί χρόνια να τα παραλάβει επειδή θα κατέστρεφε το σύστημά του;
Ποιοι επέλεξαν ως τρόπο διαχείρισης των στραγγισμάτων των σκουπιδιών τη συγκέντρωσή τους σε μεγάλες λίμνες με συμπυκνωμένα δηλητηριώδη απόβλητα;
Ποιοι αδιαφόρησαν για τις προειδοποιήσεις μας (1998) ότι «πρόκειται για χωμάτινα αναχώματα που σε μια δυνατή βροχόπτωση ξεχειλίζουν και γεμίζουν τα παρακείμενα ρέματα»; Ποιοι συγκάλυψαν το ότι επανειλημμένα το ανάχωμα υποχώρησε και τα υγρά της “λίμνης” ξεχύθηκαν στον κάμπο;
Ποιοι εφάρμοζαν επί χρόνια την πατέντα να τραβούν με αντλίες τα δηλητηριώδη υγρά απόβλητα και να τα ξαναρίχνουν επάνω στον όγκο των σκουπιδιών ώστε να μειωθεί με την εξάτμιση ο όγκος τους;
Πως εξηγούν το ότι ήδη από το 1998 λέμε στο πρόγραμμά μας ότι «Τα υγρά αυτά (τα στραγγίσματα) είναι μέχρι και 35 φορές πιο βεβαρημένα από τα αστικά λύματα. Στη δεύτερη φάση (μεθαδογενής φάση) η δράση ορισμένων μικροοργανισμών προκαλεί την παραγωγή μεθανίου και διοξειδίου του άνθρακα που μπορεί να προκαλέσει εκρήξεις και ανεξέλεγκτες πυρκαγιές αν δεν ληφθούν κατάλληλα μέτρα»; Αν εμείς το ξέραμε γιατί όχι και αυτοί; Γιατί αντιδρούν σαν να έπεσε αστροπελέκι;
Ποιοι θεωρούσαν για αρκετά χρόνια ότι η πιο κατάλληλη περιοχή για χωματερή είναι εκείνη που παρουσιάζει τη μέγιστη κοινωνική συναίνεση ή –καλύτερα- εκεί που οι κάτοικοι δεν πρόλαβαν να πάρουν είδηση περί τίνος πρόκειται;
Ποιοι άφησαν επί χρόνια να περιπλανιέται ο χώρος της νέας χωματερής σε διάφορα σημεία του Νομού πριν καταλήξει στην πρόταση Μαυροράχη -Αγ. Αντώνιος;
Ποιοι αδράνησαν και αναγκάστηκαν να κάνουν νομαρχιακό σχεδιασμό συνολικής διαχείρισης των σκουπιδιών μόνο αφού το επέβαλε το Συμβούλιο της Επικρατείας;
Ποιοι αδιαφόρησαν και δεν πήραν έστω και τα στοιχειώδη μέτρα ασφαλούς λειτουργίας της χωματερής;
Ποιοι αντιμετώπισαν την πυρκαγιά τις κρίσιμες πρώτες μέρες σαν κάτι που τους ενοχλεί στις διακοπές ή σαν ευκαιρία προεκλογικής παρουσίας;
Ποιοι παρέλειψαν να επιστρατεύσουν όλο το μηχανισμό πολιτικής προστασίας του νομού για την αντιμετώπισή της και δεν κήρυξαν την ευρύτερη περιοχή, σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης;
Ποιοι άφησαν τους κατοίκους, τους εργαζόμενους και τους πυροσβέστες να εισπνέουν επί μέρες δηλητηριώδη αέρια;
Ποιοι υπερφόρτωσαν τη χωματερή και προκάλεσαν καθίζηση των πρανών της, με αποτέλεσμα τη θραύση του φράγματος και τη διαρροή χιλιάδων κυβικών μέτρων δηλητηριωδών στραγγισμάτων στο ρέμα, στα χωράφια και τα σπίτια;
Ποιοι περιορίζουν τη συζήτηση στο ότι σβήνει η φωτιά και όχι στο τι βλάβες θα υποστούν οι πολίτες ή στο πώς θα πετύχουμε μείωση του όγκου των αποβλήτων, ώστε να μη χρειαστεί να δολοφονηθεί η επόμενη περιοχή;
Ποιοι ανέχονται και συντηρούν τις 94 ανοιχτές χωματερές στη Θεσσαλονίκη;
Ποιοι αποκρύβουν ότι το κλείσιμο της χωματερής δεν λύνει με κανέναν τρόπο τα προβλήματα; Ότι οι διαδικασίες διάσπασης των σκουπιδιών προχωρούν ιδιαίτερα αργά και τα διασταλλάζοντα υγρά θα αποτελούν κίνδυνο για αρκετές δεκάδες χρόνια;
Ποιοι αδιαφόρησαν επί χρόνια για τη σύγχρονη αρχή ότι μια κοινωνία θεωρείται ότι ευημερεί όταν μεταξύ άλλων μειώνει, αξιοποιεί κι ανακυκλώνει τα σκουπίδια της αντί να τα πετάει εδώ και εκεί, να τα κρύβει δηλαδή κάτω από το χαλί;
Ποιοι ποδοπατούν τις υποχρεώσεις τους, που απορρέουν από την ευρωπαϊκή και ελληνική νομοθεσία, που προβλέπει:
– Κλείσιμο και εξυγίανση όλων των χωματερών σε όλη την Ε.Ε. Ήδη, με βάση την ελληνική νομοθεσία, όλες οι υπάρχουσες χωματερές και σκουπιδότοποι είναι παράνομοι.
– Υποχρέωση ανάκτησης του 50-65% των συσκευασιών μέχρι το 2005 και του 65-80% τα επόμενα χρόνια.
– Υποχρέωση κομποστοποίησης κατά 65% των οργανικών υπολειμμάτων μέσα στην ερχόμενη δεκαετία.
– Υποχρέωση ανακύκλωσης και εναλλακτικής διαχείρισης ειδικών απορριμμάτων και αποβλήτων, όπως λάστιχα, παλιά οχήματα, καταλύτες, ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, μπάζα, ογκώδη αντικείμενα, έπιπλα, ορυκτέλαια κ.ά;
Ποιοι κρατούν καθηλωμένο το ποσοστό των υλικών που ανακυκλώνονται στο 3-4%;

Ποιοι άλλοι από όσους κυβέρνησαν αυτό τον τόπο, όσους διοίκησαν το Σύνδεσμο ΟΤΑ Μείζονος Θεσσαλονίκης, μια σειρά δηλαδή από στελέχη της κυβέρνησης, της Τοπικής και Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, που έχουν εθίσει τους πολίτες στην παθητικότητα, τους έχουν μάθει να είναι ολιγαρκείς, να μην απαιτούν ριζικές αλλαγές στις πολιτικές, στη στάση των κυβερνήσεων και των τοπικών αρχόντων;
Αντίπαλός μας δεν απλά κάποια πρόσωπα. Είναι ένα μοντέλο κοντόφθαλμης ανάπτυξης, που δολοφονεί το περιβάλλον και υποσκάπτει το μέλλον μας. Κι αυτό θα συνεχίσει να εφαρμόζεται όσο οι πολίτες δεν απαιτούν ριζικές αλλαγές στις πολιτικές και στα πρόσωπα που τις υλοποιούν.

Το μέλλον βρίσκεται στην ανακύκλωση. Και πριν από αυτήν, στη μείωση της κατανάλωσης συσκευασιών μιας χρήσης και στην επαναχρησιμοποίηση τους. Το μέλλον βρίσκεται στην παραγωγή καθαρών και ανθεκτικών προϊόντων, που δεν θα πετάγονται στη χωματερή επειδή το εκμεταλλευτικό σύστημα τα κατασκευάζει πια για να φθαρούν μετά από λίγο διάστημα.
Κάτι τέτοιο απαιτεί συνειδητούς πολίτες, συνεχή ενημέρωση και εκπαίδευση, στην ουσία όμως απαιτεί αρχές με ευαισθησία για το περιβάλλον και μακρόχρονα οράματα, κάτι το οποίο λείπει έντονα από την ελληνική πραγματικότητα. Οι στόχοι είναι εφικτοί, δυστυχώς οι άνθρωποι που θα τους υλοποιήσουν λείπουν.

Τι πρέπει να γίνει:
– Άμεση υλοποίηση του Εθνικού Σχεδιασμού Ολοκληρωμένης και Εναλλακτικής Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων με έμφαση στην αποκατάσταση όλων των χώρων ανεξέλεγκτης απόρριψης.
– Μεγιστοποίηση της ανάκτησης υλικών μέσω της επέκτασης των συστημάτων συλλογής στην πηγή σε όλους τους Δήμους και της κατασκευής σύγχρονων μονάδων μηχανικού διαχωρισμού.
– Εφαρμογή ενός καλά οργανωμένου δικτύου συλλογής στην πηγή και ανακύκλωσης των απορριμμάτων σ’ ολόκληρο το νομό, που να περιλαμβάνει εκτός από το χαρτί, το γυαλί, τα μέταλλα, τα πλαστικά, τις μπαταρίες και τα οργανικά υπολείμματα. Δημιουργία εργοστασίου λιπασματοποίησης.
– Λειτουργία σε νομαρχιακό επίπεδο τμήματος για την προώθηση της ανακύκλωσης με σκοπό τον συντονισμό των ενεργειών των δήμων και κοινοτήτων, την εξεύρεση πόρων, την επιστημονική κάλυψη, την απορρόφηση των ανακυκλώσιμων υλικών, τη δημιουργία χώρων αποθήκευσης.
– Κατάρτιση ενιαίου προγράμματος ενημέρωσης κατοίκων σε συνεχή και μόνιμη βάση, με έμφαση όχι μόνο στην ανακύκλωση αλλά και την επαναχρησιμοποίηση και τη μείωση της παραγωγής των σκουπιδιών.
– Κλείσιμο της χωματερής των Ταγαράδων, ανάπλαση όλων των χωματερών και σκουπιδότοπων και συνεχής έλεγχος τους για τη διασπορά της ρύπανσης σ’ ολόκληρο το Νομό.
– Παροχή κινήτρων για την κατάργηση των πλαστικών μιας χρήσης και των μικτών συσκευασιών και για την επαναχρησιμοποίηση, την επιδιόρθωση καθώς και για τη μείωση παραγωγής σκουπιδιών.
– Άμεση υλοποίηση των προτάσεων του Συμβουλίου Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου (ΑΠΘ) και της Διαδημοτικής Επιτροπής για τον έλεγχο της έκτασης της ρύπανσης και τη μακροχρόνια προστασία της υγείας των πολιτών.
– Κοινωνικός έλεγχος και πλατειά ενημέρωση των πολιτών για πρακτικά μέτρα προσωπικής προστασίας.

Δυο λόγια για τις διοξίνες:
Οι διοξίνες είναι μια κατηγορία 75 ουσιών που περιέχουν χλώριο και δρουν ως ισχυρές “περιβαλλοντικές ορμόνες”. Όπως και οι φυσικές ορμόνες, οι διοξίνες μπορούν να διαπεράσουν τη μεμβράνη των κυττάρων και να αλλάξουν τη δράση των γονιδίων που ρυθμίζουν τη διαδικασία της ανάπτυξης.

Ακόμη και απειροελάχιστες συγκεντρώσεις διοξινών μπορούν να επηρεάσουν το ανοσοποιητικό και νευρικό σύστημα των οργανισμών. Σε πειραματόζωα, η έκθεση σε διοξίνες έχει προκαλέσει ένα ευρύ φάσμα τοξικολογικών επιπτώσεων. Μερικές απ’ αυτές εμφανίστηκαν σε εξαιρετικά μικρές δόσεις διοξινών, της τάξης των λίγων τρισεκατομμυριοστών του γραμμαρίου. Στις επιπτώσεις αυτές συγκαταλέγονται η ενδομητρίωση και η ενίσχυση θηλυκών χαρακτηριστικών σε αρσενικά πειραματόζωα. Κάποιες διοξίνες μπορούν ακόμη να προκαλέσουν καρκίνο.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, κατά τη διάρκεια του θηλασμού (έξι μήνες κατά μέσο όρο), τα βρέφη παίρνουν το 5% περίπου της συνολικής δόσης διοξινών για όλη τους τη ζωή.
Όπως επισημαίνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, “οι τοξικές ιδιότητες φαίνεται να έχουν υποτιμηθεί αφού έχουν προκύψει νέα επιδημιολογικά και τοξικολογικά δεδομένα, ειδικά σε σχέση με τις επιδράσεις στην ανάπτυξη του νευρικού συστήματος, στο αναπαραγωγικό και το ενδοκρινικό σύστημα, τα οποία δείχνουν ότι οι διοξίνες και ορισμένα PCBs έχουν ευρύτερες επιπτώσεις στην υγεία απ’ ότι εθεωρείτο στο παρελθόν, ακόμη και σε πολύ μικρές δόσεις και ειδικά στις πλέον ευάλωτες ομάδες, όπως νεογνά που θηλάζουν και έμβρυα, τα οποία εκτίθενται άμεσα στα συσσωρευμένα φορτία του μητρικού σώματος… Η έκθεση δια της τροφής στις διοξίνες και στα ανάλογα προς τις διοξίνες PCBs υπερβαίνει την ανεκτή ημερήσια πρόσληψη σε σημαντικό τμήμα του ευρωπαϊκού πληθυσμού” (Στρατηγική της Κοινότητας για τις διοξίνες, τα φουράνια και τα πολυχλωριωμένα διφαινύλια – PCBs, 24.10.2001).

Αφήστε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll to Top