23 χρόνια μετά την έκρηξη στον αντιδραστήρα Νο 4 της πυρηνικής μονάδας του Τσέρνομπιλ, πολλοί εξακολουθούν να αγνοούν τις δραματικές επιπτώσεις αυτής της καταστροφής.
Σήμερα παραμονή της μαύρης αυτής επετείου πραγματοιποιήθηκε εκδήλωση των Οικολόγων Πράσινων Θεσσαλονίκης στην πλατεία Αριστοτέλους, απ’ όπου και οι φωτογραφίες.
Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε εδώ
Να θυμήσουμε κάτι που πολύ ξεχνούν επειδή πέρασαν «τόσα χρόνια». Η διάρκεια της ανθρώπινης ζωής είναι πολύ μικρή μπροστά στο χρόνο που χρειάζεται για να απενεργοποιηθούν τα ραδιενεργά υλικά. Συγκλονιστικό είναι το σχετικό άρθρο του Χρήστου Μανώλα που δημοσιέυτηκε στις 1/4/2006 στην Εφημερίδα Τα Νέα.
Ολόκληρο το άρθρο πατώνατας εδώ
Πέρα από το χάρτη που βλέπετε παρακάτω σημειώνουμε ότι «Από το Καρπενήσι έως την Καρδίτσα, την Κατερίνη, το Κιλκίς, από τη Θεσσαλονίκη έως τη Χαλκιδική και τη Φλώρινα οι συγκεντρώσεις του -ραδιενεργού- καισίου φτάνουν ακόμα τα 65 κιλομπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο, όταν το όριο επικινδυνότητας, δεν ξεπερνά τα 5 κιλομπεκερέλ» σύμφωνα με τα στοιχεία της ερευνητικής ομάδας που τον επιμελήθηκε, με επικεφαλής τον καθηγητή κ. Σίμο Σιμόπουλο, διευθυντή του τομέα Πυρηνικής Τεχνολογίας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, που εδώ και είκοσι χρόνια ασχολείται συνεχώς με τις επιπτώσεις του Τσερνόμπιλ στην Ελλάδα.
Στο ίδιο άρθρο ο κ. Σιμόπουλος προσθέτει: «Κάτοικοι της Ρωσίας και της Ουκρανίας πέθαναν από λευχαιμία και θυρεοειδή, που εκδηλώνεται μέσα σε διάστημα ελαχίστων ετών από την έκθεση σε ραδιενέργεια. Για να εκδηλωθεί καρκίνος στο γαστρεντερικό σύστημα από ραδιενέργεια, όμως, χρειάζονται περίπου 20 χρόνια. Εάν επαληθευτούν αυτές οι δυσοίωνες θεωρίες, κάτι για το οποίο δεν είμαι σίγουρος, από τώρα και μετά θα αρχίσουμε να μετράμε θύματα από το Τσερνόμπιλ»
Η καταστροφή του Τσέρνομπιλ συνεχίζεται και κανένας ακόμα δεν γνωρίζει την πραγματική έκταση της καταστροφής σε ανθρώπους και περιβάλλον.
Αλλά ξέρουμε όμως αρκετά ώστε να πούμε πως κανένας δεν μπορεί να αποδεχτεί ακόμα και το παραμικρό ρίσκο του να ξανασυμβεί αυτό ξανά!