Οι πόλοι, η Γροιλανδία και τα τροπικά δάση του Αμαζονίου είναι οι περιοχές που θα κινδυνεύσουν πρώτες από την άνοδο των θερμοκρασιών. Οι συνέπειες όμως θα είναι παγκόσμιες.
Όλοι πια εδώ και πολύ καιρό συμφωνούν ότι οι κλιματικές αλλαγές θα προκαλέσουν σοβαρές επιπτώσεις στον πλανήτη : από το λιώσιμο των πάγων ως την απώλεια των τροπικών δασών, τις ξαφνικές πλημμύρες και τις ξηρασίες.
Μια επιστημονική ομάδα κατέταξε τις πιο ευαίσθητες στις κλιματικές αλλαγές περιοχές και ταυτόχρονα προειδοποιεί ότι αυτές κινδυνεύουν από καταστροφική κατάρρευση πριν το τέλος του αιώνα. Οι συγκεκριμένες εννιά περιοχές κινδυνεύουν περισσότερο να ξεπεράσουν το «σημείο αιχμής» και μετά από αυτό η καταστροφή τους θα είναι μη αναστρέψιμη.
Οι πιο άμεσοι κίνδυνοι απειλούν (χωρίς κανείς να μπορεί να εγγυηθεί ότι υπάρχει καν χρόνος για να ανακάμψουν) τους θαλάσσιους πάγους της Αρκτικής και την παγοκάλυψη της Γροιλανδίας. Με βάση κάποιες εκτιμήσεις δεν θα υπάρχει καθόλου πάγος τους καλοκαιρινούς μήνες μέσα στα επόμενα 25 χρόνια.
Η αμέσως επόμενη πιο ευαίσθητη περιοχή είναι το τροπικό δάσος του Αμαζονίου όπου οι μειωμένες βροχοπτώσεις βάζουν σε κίνδυνο μεγάλες εκτάσεις. Επίσης εκφράζονται ανησυχίες για τα δάση στο βορά και προβλέπεται το φαινόμενο Ελ Νίνιο που επηρεάζει τον καιρό από την Αφρική ως Βόρεια Αμερική, να γίνει πιο έντονο. Η μελέτη της διεθνούς ομάδας επιστημόνων ερευνητών δημοσιεύεται στο «Proceedings of the National Academy of Sciences»
«Υπάρχει η άποψη ότι η παγκόσμια θέρμανση είναι κάτι που θα συμβεί με ομαλό τρόπο στο μέλλον, αλλά κάποια οικοσυστήματα θα παρακμάσουν όταν η θέρμανση ξεπεράσει ένα συγκεκριμένο σκαλοπάτι» λέει ο Tim Lenton, περιβαλλοντολόγος στο Πανεπιστήμιο East Anglia και ένας από τους συντάκτες της έκθεσης.
Στη τελευταία έρευνα οι επιστήμονες εκτιμούν ότι σε περίπτωση που οι θερμοκρασίες αυξηθούν από 0.5 έως 2 βαθμούς Κελσίου σε σχέση με εκείνες που επικρατούσαν στις αρχές του αιώνα, οι πάγοι της Αρκτικής θα χαθούν χωρίς ελπίδες να ανακάμψουν. Ίσως όμως, αυτό το όριο να έχει ήδη ξεπεραστεί. Υπάρχουν 50% πιθανότητες να αρχίσει να λιώνει σύντομα η παγοκάλυψη της Γροιλανδίας χωρίς να μπορεί να σταματήσει αν και για να λιώσει εντελώς θα χρειαστούν εκατοντάδες χρόνια. Το γλυκό νερό θα ανεβάσει τη παγκόσμια στάθμη της θάλασσας κατά 7 μέτρα.
Ανοδος της θερμοκρασίας κατά 3 βαθμούς θα σημάνει και πιο έντονη τη παρουσία του Ελ Νίνιο, ενώ με άνοδο από 3 έως 5 βαθμούς θα μειωθούν οι βροχές στον Αμαζόνιο κατά 30%. Έτσι θα επιμηκυνθεί η ξηρή εποχή σε αυτό το κομμάτι του πλανήτη.
Στην Αφρική, αύξηση των βροχών ίσως προκαλέσει το πρασίνισμα της, ημίξηρης σήμερα, ζώνης του Σάχελ, αλλά το σύστημα των μουσώνων της Δυτικής Αφρικής μπορεί να καταρρεύσει οδηγώντας σε διπλάσιες περιόδους ξηρασίας σε σχέση με σήμερα. Οι ινδικοί καλοκαιρινοί μουσώνες προβλέπεται να γίνουν περισσότερο άστατοι και στο πλαίσιο του «χειρότερου σεναρίου» να λειτουργούν χαοτικά προκαλώντας τη μια χρονιά ξηρασία και την άλλη ξαφνικές πλημμύρες.
Για την Ανταρκτική, οι μετρήσεις δείχνουν ότι μια τοπική άνοδος των θερμοκρασιών κατά 5 βαθμούς και άνω μπορεί να πυροδοτήσει ανεξέλεγκτο λιώσιμο των πάγων και να προσθέσει έτσι 5 μέτρα στο επίπεδο της θάλασσας μέσα σε 300 χρόνια. Με την ίδια άνοδο των θερμοκρασιών, τα ρεύματα του Ατλαντικού που τροφοδοτούν το Γκολφ Στριμ, μπορεί να διακοπούν.
Αν συνεχίσουν να εκπέμπονται ανεξέλεγκτα τα αέρια του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα, ο παγκόσμιος μέσος όρος θερμοκρασιών θα αυξηθεί κατά 2 βαθμούς μέχρι το 2050 σε σχέση με την εποχή πριν τη βιομηχανική επανάσταση, όπως τουλάχιστον εκτιμά η έκθεση Στερν.
Οι ξηρασίες και οι πλημμύρες θα είναι οι πρώτες συνέπειες καθώς οι βροχές αυξάνονται σε περιοχές κοντά στους πόλους και μειώνονται στους τροπικούς. Κάποιοι παγετώνες θα εξαφανιστούν, ενώ την ίδια στιγμή σε μερικές χώρες οι σοδειές θα αυξηθούν.
Πέρσι η έκθεση της Διακυβερνητικής για την Κλιματική Αλλαγή συμπέραινε ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα πολύ πιθανώς να βρίσκεται πίσω από τη παγκόσμια υπερθέρμανση των τελευταίων δεκαετιών και πρόβλεψε άνοδο των θερμοκρασιών από 2,4 ως 6,4 βαθμούς μέχρι το 2100. Πιο πιθανή είναι άνοδος κατά 4 βαθμούς ως το τέλος του αιώνα, αλλά κι αυτή αρκεί για να προκαλέσει ξηρασίες σε μεγάλα τμήματα της Αφρικής και μείωση της αγροτικής παραγωγής από 15 ως 35%.
Ταυτόχρονα, το επίπεδο της θάλασσας θα ανέβει μέχρι και 59 εκατοστά, με τις χώρες του Μπαγκλαντές και του Βιετνάμ να είναι από εκείνες που θα πληγούν περισσότερο καθώς και μεγάλες παράκτιες πόλεις όπως Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Τόκιο, Καλκούτα κλπ Οι παγοκαλύψεις του δυτικού Ατλαντικού και της Γροιλανδίας θα αρχίσουν να λιώνουν χωρίς αυτό να μπορεί να αναστραφεί και η Ευρώπη θα χάσει το 80% των αλπικών παγετώνων της. Επίσης, θα εξαλειφθεί το 20 με 50% των ειδών χερσαίας ζωής και 80 εκατομμύρια κάτοικοι της Αφρικής περισσότεροι σε σχέση με σήμερα, θα κινδυνεύσουν από ελονοσία καθώς τα κουνούπια θα έχουν βρει ιδανικό περιβάλλον για την ανάπτυξη τους.
Πηγή: http://www.oneearth.gr