Η κοινωνία της συναλλαγής και της σιωπής

alonnisos15.jpgΜε αφορμή τους τραμπουκισμούς στην Αλόννησο, ο Πάκης Αθανασίου γράφει για τις περιπέτειες του Θαλάσσιου Πάρκου και των υπερασπιστών του.

Η κοινωνία της συναλλαγής και σιωπής

«Δεν συμφωνώ με ότι λες.

Αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες»

Βολταίρος

Δεν υπάρχει χειρότερο κακό σε μια κοινωνία απ’ το να μη μπορεί να πει κανείς τη γνώμη του. Ακόμα χειρότερα είναι όταν μια γνώμη προσπαθεί να επιβληθεί μιας άλλης, στηριζόμενη όχι σε επιχειρήματα αλλά στην άσκηση βίας, είτε αυτή η βία είναι φυσική είτε είναι ψυχολογική. Η βία είναι βία χωρίς σύνορα και δικαιολογίες. Είναι δε ακόμα χειρότερο όταν μια κοινωνία, λόγω άγνοιας τις περισσότερες φορές, μένει απαθής «επιβραβεύοντας» έτσι τους βιαιοπραγούντες, οι οποίοι ασκούν ακόμα μεγαλύτερη βία, εκλαμβάνοντας την ανοχή της κοινωνίας ως μέσον νομιμοποίησης των πράξεών τους.

Η βία στις μικρές μας κοινωνίες παίζει καταλυτικό ρόλο στη συμπεριφορά των ανθρώπων. Λίγο ως πολύ όλοι γνωριζόμαστε με τα μικρά μας ονόματα και είναι πολύ δύσκολο για ένα άτομο να εκφράσει την άποψή του, ειδικά όταν αυτή είναι αντίθετη με την επικρατούσα. Πολλές φορές πηγαίνοντας αντίθετα στο ρεύμα παρερμηνεύεται ως κακία απέναντι στο άτομο(α) που προβαίνουν σε πράξεις βίας, δημιουργώντας έτσι διαπροσωπικές εντάσεις και στρατόπεδα. Οι μεν εναντίον των δε. Αυτό φυσικά δεν είναι αλήθεια και πρέπει να μάθουμε ν’ ακούμε την αντίθετη γνώμη, ν’ ακούμε και τις αντιρρήσεις όχι μόνο τις παροτρύνσεις. Διότι η προτροπή σε πράξεις άνομες δεν είναι συνήθως καλή συμβουλή. Η λαϊκή μας σοφία λέει: «όποιος θέλει το κακό μου με κάνει και γελάω. Όποιος θέλει το καλό μου με κάνει και κλαίω». Αυτό μονίμως το ξεχνάμε.

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα οι μικρές μας κοινωνίες πολώνονται εύκολα και αναλίσκονται σε διαπληκτισμούς πάνω σε προσωπικά ζητήματα. Ανασύρονται φαντάσματα του παρελθόντος για να νομιμοποιήσουν τις ανομίες του παρόντος και δημιουργείται έτσι μια επιχειρηματολογία που καμιά σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα. Έτσι αντί να σβήσουμε φωτιές ανάβουμε ακόμα περισσότερες έως ότου η κατάσταση οδηγηθεί στα άκρα, μερικές φορές με λυπηρά αποτελέσματα άλλες πάλι ευτυχώς όχι.

Τότε όμως συνήθως είναι αργά. Η καταστολή επιβάλετε όχι από την κοινωνία, η οποία παρακολουθεί εκ του ασφαλούς περιορίζοντας τη συμμετοχή της σε φραστικές επιδείξεις ενδιαφέροντος, αλλά από τα όργανα της τάξης και τα δικαστήρια. Λυπηρή κατάληξη η οποία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί με λίγη φιλική συζήτηση και με πολιτισμένη επιχειρηματολογία. Όποιος έχει αντίθετη γνώμη δεν είναι κατ’ ανάγκη αυτός που θέλει το κακό κάποιου απλώς έχει αντίθετη γνώμη. Ούτε όποιος έχει την ίδια γνώμη πράττει απαραιτήτως το καλό έστω και αν οι προθέσεις του είναι καλές Πόσο μάλλον όταν γίνεται υπό μορφή συνωμοτικής καθοδήγησης και ο καθοδηγητής βλέπει τηλεόραση στο σπίτι του ενώ ο δράστης ταλαιπωρείται και αυτός και η οικογένειά του.

Από την άλλη μεριά υπάρχουν και οι αποδέκτες της βίας οι οποίοι ζουν μέσα στην εχθρική κοινωνία. Είμαστε συνένοχοι αυτής της βίας κι ας μην είμαστε εμείς που την εξασκούμε αρκεί που την ανεχόμαστε και την ενθαρρύνουμε. Είμαστε υπεύθυνοι διότι απαξιώνουμε και συκοφαντούμε ανθρώπους στα καφενεία χωρίς να συζητήσουμε. Το καφενείο γίνεται το «δικαστήριο» και εμείς «κατήγοροι», «δικαστές», «εισαγγελείς» και στο τέλος το «πλήθος» που θα λιθοβολήσει τους διαφωνούντες. Όμορφη η κοινωνία μας αγγελικά πλασμένη.

Μια κοινωνία που έκανε πρωτοσέλιδα, σύρθηκε στα δικαστήρια και διχάστηκε με μοναδικό σκοπό να υποστηρίξει μερικούς, πολύ λίγους, κατ’ εξακολούθηση παραβάτες. Μέσα σ’ αυτό το χάος το μόνο που δεν σκέφτηκε κανείς ήταν από πού ξεκίνησε η κατάσταση αυτή.

Όταν από το καλοκαίρι η χρήση βίας πέρασε από το στάδιο των φραστικών απειλών σε χειροδικίες και ακατονόμαστες προσωπικές ύβρεις που γράφονταν σε τοίχους και σε πανώ ΚΑΝΕΝΑΣ δημόσιος ή δημοτικός άρχοντας δεν είχε το θάρρος να τις αποδοκιμάσει. Ο δήμαρχός μας μέχρι την τελευταία στιγμή έβγαινε στα ραδιόφωνα και καταφερόταν εναντίον του δημοσιογράφου που έγραψε ένα άρθρο με μια ατυχή επικεφαλίδα. Η έκρυθμη κατάσταση που εν τω μεταξύ είχε δημιουργηθεί ούτε που τον πείραξε. Αυτός που τόσο κόπτεται για την άσπιλη εικόνα του δήμου μας μάλλον δεν ενδιαφέρεται να καταδικάσει, για λόγους αρχής, ανομίες που μας έκαναν πρωτοσέλιδα.

Όσο για τους βουλευτές του Νομού μας, «τι να πουν κι οι εκπρόσωποι άβουλοι κι’ απρόσωποι»; -αυτοί είναι η προσωποποίηση της κατάντιας. Αφού δεν νοιάζονται για το θαλάσσιο πάρκο ούτε και νοιάστηκαν ποτέ, τι να βγουν να μας πουν τώρα; Ότι καταδικάζουν τις βιαιοπραγίες; μα τι λέμε τώρα οι κομματικοί τους φίλοι θα δυσαρεστηθούν και θα χάσουν τις ψήφους. Κάνουν λοιπόν πως δεν βλέπουν, πως δεν ακούν και πως βρίσκονται στο διάστημα και όχι σε ένα μέρος που συμβαίνουν όλ’ αυτά. Αυτό ισχύει για τους εκπροσώπους μας όλων των κομμάτων που άσκησαν την εξουσία από το 92 μέχρι σήμερα. Από το 92 δεν έχει καταγραφεί καμιά παρανομία στο Θαλάσσιο Πάρκο. Ο στρατός βομβάρδισε τα Σκάτζουρα, το ψάρεμα με δυναμίτη ήταν διαδεδομένο άθλημα, η υπερβόσκηση της Κυρά Παναγιάς και η είσπραξη παράνομων επιδοτήσεων γνωστό σε όλους και πλήθος άλλων παραβάσεων μικρών, μεγάλων και τεραστίων χωρίς κανενός να ιδρώνει τ’ αυτί. Γιατί άλλωστε; Η Ευρώπη μας τα έριχνε κανονικά, άλλοι τα ροκάνιζαν κανονικά, οι παρανομίες προχωρούσαν κανονικά και όλοι ήταν ευτυχισμένοι. Εκτός βέβαια απ’ την Φώκια αλλά και την συντριπτική πλειοψηφία των έντιμων ψαράδων που οι ίδιοι είχαν ζητήσει τις ρυθμίσεις για την προστασία του εισοδήματός τους από την ληστρική αλιεία των Γρι γρι και των μεγαλοψαροτουφεκάδων, ξένων (κυρίως) και ντόπιων.

Ο Φορέας Διαχείρισης που εδώ και ένα χρόνο έχει συσταθεί πήγε να βάλει κάποια πράγματα στη θέση τους. Το προσωπικό του Φορέα που εδρεύει στο νησί μας καλείται να λειτουργήσει κάτω από υπερβολικά αντίξοες συνθήκες. Είναι οι βιαιοπραγίες ατόμων που οδηγούν φτωχούς βιοπαλαιστές σε παραίτηση χάνοντας το εισόδημά τους χωρίς η κοινωνία μας να σκεφτεί πως θα ζήσει αυτός ο άνθρωπος. Είναι τα ανυπόγραφα και χοντροειδή ψεύδη που δίνουν και παίρνουν χωρίς κανένας να μπαίνει στον κόπο να πάει και να ενημερωθεί υπεύθυνα από το Γραφείο του Φορέα Διαχείρισης .Η άγνοια οδηγεί τις πράξεις μερικών θερμοκέφαλων στα άκρα. Κανείς δεν διαμαρτύρεται πλην ολίγων.

Ο πρόεδρος του Φορέα στις συνεχόμενες βιαιοπραγίες ακολουθεί ένα ολισθηρό μονοπάτι ‘αδειάζοντας’ σε κάθε ευκαιρία τους συνεργάτες του και επιμένοντας να διαχειρίζεται τα πάντα με τηλεχειριστήριο από το Βόλο. Οι συνθήκες που επικρατούσαν του ήταν γνωστές. Ο ίδιος είχε γίνει αποδέκτης ύβρεων και προπηλακισμού στις λίγες επισκέψεις του στο νησί. Δεν μπορώ να πω ότι του άρεσε και αυτό με κάνει ν’ αναρωτιέμαι γιατί όταν συμβαίνει στους άλλους δεν τον ενοχλεί τόσο πολύ. Εμείς συμπαραστεκόμαστε στον Φορέα Διαχείρισης, στον ίδιον και στο προσωπικό του γιατί είμαστε σίγουροι ότι η σωστή λειτουργία του Πάρκου θα ευνοήσει όχι μόνο τους αλιείς του νησιού μας αλλά την κοινωνία μας γενικότερα. Τα λυπηρά γεγονότα τα καταδικάσαμε χωρίς περιστροφές .

Αν αληθεύουν όμως οι φήμες που κυκλοφορούν στα καφενεία ότι «ο Πρόεδρος υποσχέθηκε, ότι από δω και μπρος το προσωπικό της φύλαξης δεν θα έχει κανένα λόγο», αλλά την «πιστοποίηση» των παραβάσεων θα την κάνει η ίδια ομάδα την οποία ο ίδιος είχε εγκαλέσει για παραβατικότητα, τότε αυτό που έχουμε να πούμε είναι ότι πρόκειται για επικίνδυνο ολίσθημα του προέδρου.

Από την άλλη ο χρόνος κυλάει. Πολύτιμα προγράμματα τρέχουν και μάλλον θα χαθούν σε ατέρμονες «συζητήσεις» επί «συζητήσεων». Αντί ο πρόεδρος να ασχοληθεί με τα προβλήματα των μεγάλης πλειοψηφίας των βιοπαλαιστών ψαράδων, που καμιά σχέση δεν έχουν με την παράνομη αλιεία, «παζαρεύει» με τους παραβάτες δημιουργώντας ένα χάος που θα είχε επιλυθεί όχι με εχθρική, αλλά με μια σταθερή και ενημερωτική τακτική, ενισχύοντας ταυτόχρονα το κύρος των συνεργατών του. Γιατί επί τέλους δεν είναι δυνατόν τα πάντα να γίνονται με «τηλεχειρισμούς» από μακριά και μάλιστα να γίνονται και σωστά!!

Πέστε μας κύριε πρόεδρε, επί τη ευκαιρία, γιατί να έχουμε Φορέα Διαχείρισης, Πρόεδρο, Διοικητικό προσωπικό, Φύλακες και να μην «αφήσουμε» τις αρχικές πρακτικές της «διαχείρισης» του Θαλασσίου Πάρκου; Με την προηγούμενη «διαχείριση», όλα φαίνονταν ότι «πήγαιναν ρολόι». Ούτε «παραβάσεις» είχαμε, οι βουλευτές έτρωγαν σκαθάρια και μας μιλάγανε με «ωραία»λόγια για «την προστασία του περιβάλλοντος» (βλέπε Ροδούλα Ζήση) οι διάδρομοι του υπουργείου «έσφυζαν» από Ευρωπαϊκό χρήμα, (άσχετο ποιος και πώς τα ροκάνιζε. Το νησί μας πάντως όχι), γινόταν και καμιά «φιέστα» με τα φωκάκια, οι δυναμιτιστές έκαιγαν τον βυθό, τα γρι-γρι ψάρευαν ανενόχλητα, οι ψαροντουφεκάδες «οργίαζαν»στο Πιπέρι και στα Σκάντζουρα, ο στρατός βομβάρδιζε ολόκληρα νησιά (βλέπε Σκάντζουρα 1995-1996) και «κανείς δεν έπαιρνε χαμπάρι» στην Ευρωπαϊκή Ένωση που πληρώνει, γιατί όλα «κουκουλώνονταν» αριστοτεχνικά. Η «Εταιρεία» που «διαχειριζόταν»το Πάρκο μαζί με την αντίστοιχη διοικητική υπηρεσία του ΥΠΕΧΩΔΕ περί άλλων τύρβαζαν. Δεν «έβλεπαν» δεν «άκουγαν» δεν μίλαγαν.

Απορία μας: ΕΣΑΣ γιατί σας χρειαζόμαστε; Για να λέμε ότι έχουμε πρόεδρο καθηγητή; Και ο προηγούμενος καθηγητής ήταν (μόνο πως ήταν διορισμένος απ’ το ΠΑΣΟΚ).

Ο Φορέας Διαχείρισης κ. πρόεδρε ήταν για την ντόπια κοινωνία το ζητούμενο μετά την υπογραφή του Π. Δ. για το Πάρκο το 1992. Θυμάμαι από την εποχή του αείμνηστου δημάρχου Γιάννη Δροσάκη αλλά και του μετέπειτα Δημάρχου Ορέστη Παπαχρήστου πάντα έμπαινε το θέμα της δημιουργίας του Φορέα Διαχείρισης για να μπουν τα πράγματα σε μια τάξη. Θα θέλαμε κύριε πρόεδρε να μας εξηγήσετε, σε απλά ελληνικά, τι σημαίνει για σας ΦΥΛΑΞΗ του ΠΑΡΚΟΥ. Ο Φορέας Διαχείρισης, ο οποίος είναι δημόσια υπηρεσία εποπτευόμενη από το ΥΠΕΧΩΔΕ έχει χρηματοδοτηθεί με τρία εκατομμύρια Ευρώ για την «φύλαξη». Παραγγείλατε σκάφη, νοικιάσατε γραφεία, προσλάβατε προσωπικό, ετοιμάζετε ένα σύστημα με τηλεπαρακολούθηση αλλά πείτε μας όλ’ αυτά θα τα κάνετε μόνος σας; Δεν έχετε αντιληφθεί ότι ο φορέας είναι ΘΕΣΜΟΣ; ότι οι φύλακες πρέπει να εφαρμόζουν το Νόμο για να προστατέψουν την μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία των έντιμων βιοπαλαιστών ψαράδων του καθημερινού μόχθου από δραστηριότητες (γρι-γρι, ψαροντούφεκο) που ίδιοι ζήτησαν να απαγορευτούν; Εμπιστευθείτε τους συνεργάτες σας κ. πρόεδρε και στηρίξτε τους όπως είναι το σωστό. Επαναλαμβάνω οι ψαράδες του νησιού μας δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από τη φύλαξη του πάρκου.

Όλη αυτή η φασαρία γίνεται για μερικούς κατ’ εξακολούθηση παραβάτες. Έλεος πια.

Ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος με αγάπη, υγεία, ευτυχία και ειρήνη.

Πάκης Αθανασίου

Αφήστε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll to Top